Strateg reprezentacji Litwy na granicy z Ukrainą przez 9 godzin: patrzę krzywo, dopóki nie pokażę paszportu

Rosyjska inwazja na Ukrainę, która rozpoczęła się w zeszły czwartek, uratowała setki tysięcy uchodźców wojennych, w tym cudzoziemców, którzy pracowali w tym kraju.

Ciężko jest po prostu zostawić ziemię ostrzeliwaną przez pociski balistyczne i manewrujące. Ze względu na zakłócenia w transporcie lotniczym jedynym wyjściem z Ukrainy jest dzielenie ziemi z wojskowymi kolumnami transportowymi.

G. Savukynas i szczypiorniści szkoleniowca Zaporoże Motor Club zostali uderzeni z powietrza – najsilniejsza ukraińska drużyna wróciła z Polski, gdzie dzień wcześniej grała w meczu Ligi Mistrzów EHF.

Wśród chętnych do przekroczenia granicy były głównie kobiety z dziećmi i osoby starsze, a także duża liczba studentów zagranicznych. A mężczyźni w krzyczącym wieku się nie poddają. Gdy nas zobaczył, od razu zadał pytanie: gdzie jesteś?

Gintaras Savukynas

Inwazja rosyjska rozpoczęła się samolotem motorowym pod Zaporożem. Został jednak skierowany do Kijowa, gdzie świeżo wylądowana ekipa od razu zobaczyła nową rzeczywistość na Ukrainie.

W szczególności usłyszał po raz pierwszy, że eksplozja wybuchła w oddali po tym, jak opuścił terminal lotniska, a myśliwiec szybko uderzył w jego głowę.

„Wojna to wojna – bez niej nie da się jej rozwiązać. Oglądaj to w telewizji lub czytaj online – jedno. A kiedy zaczynasz kręcić obok siebie, wszystko wydaje się inne. Nie wiem, nie było dla mnie strasznego strachu , ale wszystko wokół pokazało, że sytuacja nie jest normalna ”- powiedział G. Savukynas.

Spędził ze swoimi studentami pół dnia w hotelu pilnie zarezerwowanym przez kierownictwo klubu, a gdy udało mu się znaleźć autobus, pojechał do Zaporoża.

Miasto przemysłowe na południu Ukrainy – w pobliżu dolnego Dniepru – unikało bezpośrednich ataków w pierwszych dniach wojny. Tylko przez krótki czas można było cieszyć się spokojem.

Jednak zmotoryzowanym legionistom i autokarom udało się przejechać dwoma samochodami na zachód, zanim w rejonie Zaporoża pojawiły się rosyjskie jednostki.

„Mieliśmy szczęście, że wyjechaliśmy w dniu, w którym Zaporoże było jeszcze spokojne, nie było żadnych incydentów. Co prawda w pewnym momencie ogłoszono niebezpieczeństwo z powietrza, ludzie musieli schodzić do kryjówek, ale tylko na krótki czas. w drodze do granicy czytamy w Internecie, że atak zaczyna się również w Zaporożu ”- wspominał G. Savukynas.



Gintaras Savukynas

© Zuma Prasa / Scanpix

Jemu i islandzkiemu asystentowi, Rolandowi Eradze, kierowca klubowy pomógł przejechać ponad tysiąc kilometrów do Użgorodu na granicy ze Słowacją.

Normalnie taka podróż trwałaby około 18 godzin, ale sztab szkoleniowy jechał prawie dwa razy dłużej.

„Próbowaliśmy ominąć niebezpieczną strefę. Praktycznie nie było przeszkód, tylko punkty kontrolne były już ustawione w pobliżu dużych miast Ternopolis i Winnica, z korkami. Sprawdziliśmy nasze dokumenty dwa lub trzy razy, ale tylko raz poprosiliśmy o wyjmij torby i pokaż, co mieliśmy.

Ukraińscy wojskowi zachowywali się bardzo przyzwoicie, a gdy zobaczyli zagraniczne paszporty, od razu im podziękowali i życzyli udanej podróży. Z pewnością nie odczuliśmy w tym zakresie żadnych wad. Po drodze wielokrotnie omijaliśmy konwoje wojskowe, widzieliśmy pojazdy opancerzone i helikoptery wojskowe. Ale uniknęliśmy strzałów” – powiedział G. Savukynas.

Gdy Paryż dotarł do granicy, autokary pożegnały się z kierowcą i wkroczyły w długą linię marszu.

Czas płynął powoli – Savukynas wjechał na Słowację dopiero po dziewiątej.

„Właśnie wtedy do nas dotarło. Ale wciąż zimna, ujemna temperatura. Wstaliśmy przed wschodem słońca. Ale po przekroczeniu granicy przygotowane są darmowe punkty żywieniowe, można się rozgrzać i nabrać sił, wolontariusze oferują swoją pomoc .

Wśród chętnych do przekroczenia granicy były głównie kobiety z dziećmi i osoby starsze, a także duża liczba studentów zagranicznych. A mężczyźni w krzyczącym wieku się nie poddają. Gdy nas zobaczył, od razu zadał pytanie: gdzie jesteś? Pokazano nam paszporty i wydawało się, że pytanie zniknęło – mówi były majster z Olity, który kilka dni przed wojną obchodził swoje 51. urodziny.

Choć musiał uzbroić się w cierpliwość, uważa, że ​​przejście graniczne przebiegło stosunkowo szybko i sprawnie.

Inny klubowy legionista, w tym Litwin A. Malašinskas, który wyjechał z Zaporoże z inną załogą, wybrał krótszą trasę – przez Lwów do Polski. Jednak w poniedziałek rano nadal czekali w długiej kolejce na granicy.

„Spodziewamy się, że po drodze ominiemy maksymalny ruch. Zgadza się, nie pytaliśmy. A on spotkał swojego syna za granicą i zabrał go na Litwę” – powiedział G. Savukynas.


Mistrzostwa Europy w piłce ręcznej: Litwa - Norwegia (Zdjęcie: Edgaras Alšauskas)

Mistrzostwa Europy w piłce ręcznej: Litwa – Norwegia (Zdjęcie: Edgaras Alšauskas)

© LRF

Czy trener na zawsze żegna się z Ukrainą?

„W tej chwili wszyscy jesteśmy na wolnych, nieokreślonych wakacjach w klubie. Nie zrywajmy tego połączenia tu i teraz. Zobaczymy, jak wojna się potoczy. Może to potrwa długo, a może wkrótce się skończy , sytuacja wróci do normy i możesz wrócić do pracy. Oczywiście wszyscy chcielibyśmy spotkać się w Zaporożu – powiedział specjalista.

Nawiasem mówiąc, w przeszłości pracował także na Białorusi – w latach 2010-2012 G. Savukynas szkolił brzeskich piłkarzy ręcznych „Meškov”.

Delphi Zapytany, czy litewscy sportowcy pracujący w krajach, które zaatakowały Ukrainę powinni zrezygnować z pracy, Savukynas nie miał wątpliwości.

„Myślę, że warto dzisiaj odejść. To, co dzieje się teraz, jest nie do zniesienia – widzimy, że wielu naszych sportowców i trenerów to rozumie i odchodzi. Myślę, że postępują właściwie. – trudno znaleźć kompromisy w tej sytuacji” – powiedział trener, który niedawno wrócił na stanowisko stratega reprezentacji Litwy.

Przypominamy, że inny litewski majsterkowicz Jonas Truchanovičius również ma kontrakt z Klubem Motorowym. Na początku wojny przebywał w swoim rodzinnym kraju, gdzie przechodził rehabilitację po skomplikowanej operacji kolana.

Surowo zabrania się wykorzystywania informacji publikowanych przez DELFI na innych stronach internetowych, w mediach lub gdzie indziej, lub rozpowszechniania naszych materiałów w jakiejkolwiek formie bez zgody, a jeśli uzyskano zgodę, DELFI musi być podane jako źródło.

Howell Nelson

„Typowy komunikator. Irytująco skromny fan Twittera. Miłośnik zombie. Subtelnie czarujący fanatyk sieci. Gracz. Profesjonalny entuzjasta piwa”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.